دارم به زندگی به عنوان یک فرصتی برای مشاهده فکر می کنم...واقعا یه هدف از به دنیا اومدنمون می تونه این باشه نه؟

منظورم مشاهده فقط با چشم نیست البته..مشاهده با تمام ابزارهایی که داریم. اگه ما ارواحی هستیم از ابدیتهای گذشته و موجوداتی هستیم ابدی، این 60-70 سال توی دنیا قرار بوده چی به ما اضافه کنه؟ شاید یکی از این چیزها همون دیدن دنیا باشه، دیدن ریزترین جزئیات و کوچکترین واقعه ها.. و در این راه فرصتهای زیادی بهمون داده می شه تا ببینیم و تجربه کنیم چیزهای جدید رو. هرچه بیشتر و دقیق تر بنگریم و ببینیم دنیا رو دست پرتر ازش خواهیم رفت، و هرچه بیشتر سرمون رو به خودمون و درگیریهامون و اشتغالات بیخود درگیر کنیم ، کمتر خواهیم دید، و بی تجربه تر خواهیم رفت.